نخستین سیزده پس از نوروز پایان مراسم بزرگداشت این کهن ترین جشن ایرانیان است، و این پایان، همانند شروع آن، با آیین و مراسمی تاریخی و بس زیبا و بی مانند همراه است.
ایرانیان در این روز سبزه ای را که خود در روز های پایان سال بار آورده اند، وشاهد تمام گرفتاری ها و غم های سال بوده، به آب روان می سپارند، تا آن را به همراه ببرد، و در طول راه تمامی آن بدی ها شسته شوند. آب روان انجام این مهم را بعهده میگیرد، و در آخر تنها پاکی برای سال نو باقی میماند.
در انجام این آیین زیبا، امروز شهبانوی ایران، با آرزوی آنکه سال جدید سال پیروزی نور بر تاریکی، و آزادی و سربلندی دوباره ایران و ایرانیان باشد، سبزه مملو از همه سختی ها و بدی های یکی از تاریک ترین سالهای عمر ایران کهن را به آب سپردند.
فرح پهلوی
